Magiczna miłość

  One Shot

Otworzyłam oczy. Pierwsze co zobaczyłam, to rażące światło. Kilka razy mrugnęłam. Oczy już przyzwyczaiły się do światła więc próbowałam  usiąść. Gdy się podniosłam poczułam bolesne pulsowanie w skroniach.  Zignorowałam ból i szybko siadłam. Rozglądam się, nie mam pojęcia gdzie jestem. Chyba znajduję się w pociągu. Patrzę w lewo. Widzę śnieg za oknem… A może deszcz? Sama nie wiem co to… Jest noc. Bez zastanowienia  wstaję z siedzenia. Coś zsunęło się z moich kolan, ze stłumionym łoskotem spadając na podłogę. Dopiero teraz  zobaczyłam że na moich nogach leżała torba. Schylam się by ją podnieść. Wtem czuję ogromny ból w klatce piersiowej. Kręci mi się w głowie. Zataczam się po czym znów siadam. Głęboko oddycham. Nagle słyszę  cichy męski głos:

- A więc obudziłaś się wreszcie? – Spoglądam w prawo i widzę chłopaka z kapturem na głowie. Z moich ust samoistnie wyrwało się pytanie:

- Ehh, nie wiem gdzie jestem. Możesz mi powiedzieć? – Zakapturzona postać oparła się o ścianę plecami. Zobaczyłam twarz tej postaci, a raczej… Połowę twarzy. Zauważyłam tylko ciemne zmierzwione włosy chłopaka. Patrzył on przez dość długą chwilę w podłogę, po czym zaczął mówić:

- Moje imię to Naoki. Nie mam pojęcia co cię tu sprowadziło, znajdujemy się w innym świecie od twojego. Jest tu dużo niebezpiecznych stworzeń i miejsc. Znalazłem cię niedaleko Czarnej Rzeki. Byłaś nieprzytomna, mokra i ranna, nie mogłem cię zostawić na pewną śmierć więc zabrałem cię w bezpieczne miejsce i opatrzyłem.

- Bardzo dziękuję, gdyby nie ty pewnie już dawno bym nie żyła. Mam na imię Naomi. Miło mi cię poznać. – Chłopak zbadał mnie wzrokiem po czym lekko się uśmiechnął. Wtedy gdy się na mnie popatrzył ujrzałam jego oczy. Były bardzo przejrzyste i błękitne… piękne i niezwykłe.  Gdyby on się nie poruszył wbijałabym wzrok w jego niesamowite oczy przez całą wieczność. Chłopak zdjął płaszcz. Zadałam kolejne pytanie. – Powiesz mi gdzie jedziemy? – Błękitnooki spojrzał się znów na mnie i zaczął mówić:

- Jedziemy teraz w stronę Opuszczonego Miasta, tam mieszkam. Zostaniesz u mnie i w tym czasie będziemy dążyli do przywrócenia cię do twojego świata.

Naoki widząc że trzęsę się z zimna wyciągnął z torby puchatą kurtkę podając mi ją z niepokojem na twarzy. Włożyłam ją i poszłam z nim w stronę wyjścia.

Naoki wychodząc na zewnątrz szybko i sprytnie znów nałożył swój płaszcz. Na dworze padał deszcz i było bardzo ciemno. Wydawało mi się że jest późno w nocy ale nie byłam zmęczona. Długo spałam w pociągu… Idąc za nim zobaczyłam krew na jego policzku. Zapytałam co się stało lecz chłopak nie odpowiedział i szedł dalej.

W końcu zatrzymaliśmy się przed jakimś domem. Wyglądał dość tajemniczo i mrocznie. Prawie cały budynek porastały winorośla, posiadał wysokie i smukłe okna. Był stary, na dachu brakowało połowy dachówek, kawałki muru były wszędzie porozrzucane, między innymi – popadał w ruinę.

- Tutaj mieszkam, wejdź.

- Ten dom wygląda… całkiem tajemniczo, podoba mi się – Naoki popatrzył na mnie wesołym wzrokiem i wszedł Do środka.

- Czuj się jak u siebie – Powiedział chłopak zdejmując płaszcz. Wszedł na górę i wyszedł na taras.

- Dziękuję…Naoki – Rozebrałam kurtkę i poszłam za nim na taras. Nie chciałam być sama.

Zaczęłam się zastanawiać czemu się tu znalazłam. Dalej mnie to męczyło, ale…

- Coś się stało? – Spytał błękitnooki, nie odwracając się.

- N-Nie, ja… po prostu….jestem troszkę zagubiona, nie wiem gdzie jestem ani jak się tu znalazłam… i czy kiedykolwiek wrócę do swojego świata… - Po policzkach zaczęły mi spływać łzy. Chłopak odwrócił się do mnie i bez słowa przytulił. Wtuliłam się w niego i zaczęłam ryczeć jak małe dziecko. Naoki pachniał świeżym powietrzem i lasem.

- Wszystko będzie dobrze – Uspokajał mnie chłopak głaszcząc kojąco po głowie. -  Zrobię wszystko byś jak najszybciej wróciła do swojego domu – Naoki popatrzył się na mnie i uśmiechnął się na mnie z troską. Odsunęłam się od niego i ocierając łzy powiedziałam:

- Przepraszam cię za to – Spojrzałam się na jego koszulkę, była mokra od mojego płaczu.

- Heh, nic się nie stało, każdy ma czasem  chwilę słabości. – Naoki patrzył na mnie chwilę z zamyśleniem po czym powiedział:

- Pewnie jesteś zmęczona tym wszystkim, może chodźmy spać a jutro pomyślimy jak cię stąd wydostać. – Chłopak zaprowadził do sypialni. – Niestety mam jedno łóżko więc będę spał na podłodze. –Błękitnooki poszedł do sąsiedniego pokoju a ja usiadłam na łóżku, było bardzo miękkie ‘’ zmieścilibyśmy się na nim oboje’’ – pomyślałam.  Naoki przyniósł z pokoju poduszkę kołdrę, dwa koce i podał mi jeden. – W nocy jest tu trochę zimno, weź jeden. 

- Dziękuję – Odparłam i położyłam koc na łóżku.

- Pozwolisz, że zmienię koszulkę?

- A, tak… i Jeszcze raz za to przepraszam – Powiedziałam zażenowana i patrzyłam jak Naoki jednym ruchem ściąga mokrą bluzkę i szuka w szafie czegoś innego. Patrzyłam z fascynacją na jego mięśnie. Chłopak z pewnością był dobrze zbudowany. ‘’Zaraz, ja gapię się na klatę obcego faceta!’’ po tej myśli zrobiłam się całą czerwona i spuściłam wzrok Spojrzałam wtedy na siebie. Moje ciuchy były brudne i trochę mokre. Błękitnooki podszedł do mnie i podał jedną ze swoich koszul mówiąc:

- Niestety nie mam nic dla dziewczyny ale to najmniejsza koszula jaką znalazłem, załóż ją możesz pójść do drugiego pokoju.

- Dobrze, dziękuję – Powiedziałam i przebrałam się w innym pokoju. To była najmniejsza koszula  Naokiego a i tak sięgała mi do połowy ud, westchnęłam i poszłam do sypialni. Chłopak już siedział na swoim posłaniu i trzymał w rękach mapę. Nic nie mówiąc położyłam się na łóżku i gdy już oczy same mi się zamykały usłyszałam szept chłopaka:

- Dobranoc, Naomi.

Po nocy, gdy byliśmy już wypoczęci ubraliśmy się (ja w ciuchy Naokiego) i wyszliśmy na zewnątrz. Postanowiliśmy zabrać się za odszukanie jakiegoś… Jakiegoś czegoś  o czym mówił chłopak ale nie miałam pojęcia co to było. Gdy byliśmy już przed domem… Ten świat wyglądał o wiele piękniej niż nocą. Teraz widziałam, że miasto było na skale, a obok płynęła rzeka… A może jezioro? W sumie dziwnie to wyglądało. Woda była taka…Inna, mdła. Z obu stron tej… Rzeki? Były dwa lasy a w oddali było widać góry. Prawdopodobnie po drugiej stronie  lasu, były tory po, których jechaliśmy pociągiem zeszłej nocy… Chłopak wyjaśnił też, że musimy poszukać  ziół o nazwie ‘’Ahrim’’ i ‘’Mihra’’, które mieliśmy zdobyć od jakiś demonów… Sam nie wiem jakich, w końcu to nie mój świat, więc nie wiem czego się spodziewać… Naoki zapytał mnie po chwili:

- A więc, zobacz czy masz dziś szczęście. Jak myślisz, w którą stronę mamy iść aby znaleźć demony?

- Myślę, że powinniśmy iść w prawo, w stronę lasu… - Chłopak uśmiechnął się i poszedł tam gdzie mu mówiłam.

Po jakiejś godzinie marszu  napotkaliśmy na swojej drodze demona płci żeńskiej. Naoki od razu przybrał gniewną minę i zasłonił mnie swoim własnym ciałem. Znów się zarumieniłam Demonica przedstawiła się jako Reiko i powiedziała, że da nam składniki jeśli damy jej coś w zamian. Nie miałam pojęcia co moglibyśmy jej dać lecz chłopak bez namysłu wyciągnął nóż ze swojego buta, i przeciągnął go po swojej dłoni. Otworzyłam oczy ze zdumienia gdy po jego ręce leciał strumień krwi.

- Hmm… - Powiedziała znudzona Reiko – Dajesz mi w zamian swoją krew? No w ostateczności może być. – Demonica wzięła ręke chłopaka i zaczęła ją lizać. Naoki zaciskał drugą pięść z bólu lecz nie odzywał się. Gdy upiór przestał pić wyciągnęła zza pleców dwa świecące korzenie i rzucił mi je. – Macie to czego chcieliście, a teraz wynoście się stąd, bo nie będę już taka milutka. – Posłuchaliśmy demonicy.

Gdy mieliśmy potrzebne składniki wróciliśmy ale nie pod dom Naokiego.

- Co tu robimy? – Zapytałam z niepokojem.

- W tym domu są księgi z zaklęciami i inne takie… Tutaj mieszkał kiedyś mag. Ale teraz jestem sam w tym świecie… Nie licząc demonów i innych złych istot. – Chłopak zrobił smutną minę lecz po chwili się otrząsnął i zaczął mówić  dalej:

- Tam otworzymy portal za pomocą zaklęcia i ziół. Chyba chcesz już wracać…- Naoki wszedł do domu.

Stanęłam przed domem i zapytałam się sama siebie… Czy chcę już wracać? Na pewno?

Gdy byłam już domu Naoki przeczytał coś z jakiejś księgi. Sypnął składnikami na ziemię i… Portal się otworzył. Dręczyło mnie sumienie. Nie wiedziałam czy wracać czy zostać… Bardzo podoba mi się ten świat… I Naoki…

- Naoki…? – Odwróciłam się do chłopaka a ten popatrzył na mnie z nadzieją w oczach,’’ czy on też mnie polubił?’’

- Tak?

- Chciałam ci powiedzieć….  Nie podziękowałam ci jeszcze za to co dla mnie zrobiłeś… Jestem ci… - W tej chwili głos mi się załamał – Naprawdę wdzięczna…. – Szybko odwróciłam się od niego żeby nie zobaczył moich łez. Wzięłam głęboki wdech. ‘’ Żegnaj… Naoki…’’

- Czekaj…! – Krzyknął chłopak łapiąc mnie za rękę. Odwróciłam się a on patrzył na mnie z wielkim smutkiem w oczach. – Mam… ci coś do powiedzenia…

- Naoki…? – Spojrzałam w jego piękne błękitne oczy. Po jego policzkach zaczęły płynąć  łzy.

- Proszę… nie… zostawiaj mnie…Nie chcę być już sam..Ja..Naomi, zakochałem się w tobie. – Gdy to usłyszałam ulżyło mi. Naoki chyba to zauważył i przyciągnął do siebie po czym mnie pocałował. To była najpiękniejsza chwila w moim życiu.

Upojeni uśmiechaliśmy się do siebie dotykając czołami.

 - Nie zostawię cię Naoki, ja też się w tobie zakochałam. – Mówiąc to bardzo się zarumieniłam.

- Chodźmy do domu. – Powiedział błękitnooki biorąc mnie za rękę i prowadząc do nowego, nieznanego dla mnie świata…

I koniec! Mam nadzieję, że się podobało, przepraszam za powtórzenia i błędy ( jestem początkującą pisarką xD ) Ananas namówił mnie do tego żeby zrobić z one shota normalny fanfick i myślę, że to bardzo dobry pomysł, ponieważ dużo rzeczy jest tu niewyjaśnionych a mam wenę na rozwianie wszystkich wątpliwości :D. No, to chyba tyle, mówiła dla was: Żelek o.O